เมื่อความโง่สว่างไสว
เมื่อความโง่สว่างไสว
ความฉลาดก็ดับหายไป
ฉันเคยฉลาด คิด สร้าง ทำได้สารพัน
แต่มันก็ไม่ทำให้ฉันเปล่งประกาย
ความฉลาดทำให้จิตหมองหม่น
แม้ผู้คนจะยอมรับในความฉลาดของฉัน
ความฉลาดทำให้ฉันเครียด เพราะคิดมาก
ความฉลาดเกาะกินที่ว่างในใจ
แล้วครอบครอง จนเต็มไปด้วยความมืดมน
ฉันจึงอยู่ในกรอบมืดๆ ที่ความฉลาดสร้างขึ้น
ความฉลาดค่อยๆ ครอบครองทุกที่ว่าง
และค่อยๆ ปล่อยความมืดมนไปทั่ว
ฉันเล็กลงๆ เพราะความฉลาดโตขึ้น
แล้วฉันก็ถูกขังโดยความฉลาด
วันหนึ่ง ฉันก่อกบฏกับความฉลาด
ฉันกับความฉลาดเริ่มเป็นศัตรูกัน
ฉันอ่อนแอและต้องพึ่งพาความฉลาด
ความฉลาดบอกฉันว่า “เธอขาดฉันไม่ได้”
วันหนึ่งฉันได้รับความโง่จากครู
ครูบอกฉันว่า “ขี้กะทองก็เหมือนกัน”
ฉันเริ่มรับความโง่เข้ามาแว่บหนึ่ง
ความโง่เข้ามาพร้อมแสงสว่างเล็กๆ
ฉันอยากรู้จักความโง่ให้มากขึ้น
ฉันเริ่มหันหลังให้ความฉลาด
และคบความโง่เป็นเพื่อนใหม่
ความโง่บอกฉันว่า ฉันเป็นเพื่อนเก่าต่างหาก
ฉันถามความโง่ว่าเธออยู่ไหน ทำไมฉันเพิ่งเห็น
ความโง่บอกว่า ฉันอยู่กับเธอมาแสนนานแล้ว
เธอไม่สนใจฉัน เพราะสนใจแต่ความฉลาด
ฉันรอเธอ รอที่จะให้ความสว่างแก่เธอ
ความโง่ยื่นแสงสว่างแก่ฉัน
มันทำให้ฉันรู้สึกประหลาด
คุ้นเคย เหมือนเพื่อนเก่าแก่คนหนึ่ง
ความโง่บอกว่า ฉันก็คือเธอ
แสงสว่างค่อยๆ ลุกโพลงขึ้นเล็กๆ
ฉันถามว่า ความโง่ เธอเป็นใครกัน?
ความโง่ตอบว่า ฉันก็คือเธอ
เราเป็นหนึ่งเดียวกัน
ความโง่ ค่อยๆ มอบแสงสว่างแก่ฉัน
จากแว่บเล็กครั้งนั้น ที่ฉันได้เห็นความโง่
ฉันได้รู้จักกับความโง่ที่ถูกความฉลาดปิดบังไว้
ความฉลาดปิดบังความโง่ และทำให้หัวใจฉันมืดมน
แสงสว่างของความโง่ค่อยๆ เจิดจ้า
มันเปลี่ยนแปลงชีวิตของฉัน
ฉันรับความโง่นั้นเข้ามาเต็มหัวใจ
แล้วความสว่างไสวก็เจิดจ้าขึ้น
ความโง่ ทำไมเธอจึงมีแสงสว่าง?
ฉันสงสัย ความโง่ในยามนี้สว่างไสวมาก
ฉันก็ไม่รู้ แต่ความฉลาดปิดบังสิ่งนี้ไว้ตลอด
ความสว่างไสวจากภายในถูกความรู้ปิดบังไว้
ความฉลาดนำความรู้มากมายมาปิดบังความสว่าง
และทำให้เธอมองไม่เห็นความสว่างภายใน
มันเป็นความสว่างของเธอเอง เมื่อเธอยอมรับฉัน
ยอมรับความโง่ ความสว่างก็ถูกเปิดออก
ยามนี้ ความโง่กำลังสว่างไสวเจิดจ้า
ความฉลาดพ่ายแพ้และหลบหายไป
ความฉลาดยอมรับความโง่และจากไปแล้ว
ฉันเรียนรู้ความโง่ภายในตัวของฉันเอง
ความสว่างไสวกลับมากขึ้นเมื่อฉันเข้าหาความโง่
ความโง่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความสว่างไสว
ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนฉันมองไม่เห็นความโง่
แต่เมื่อความฉลาดออกไป ความโง่ก็ปรากฏ
ความสว่างไสวทำให้ฉันเห็นสิ่งต่างๆ ตามจริง
มันไม่ใช่ความรู้ ไม่ใช่ความฉลาด
สิ่งต่างๆ เปิดเผยตัวเองเพราะความสว่างไสวนั้น
ทั้งๆ ที่เมื่อก่อน ความรู้ปิดมันไว้จนมืดมิด
ความโง่กำลังสว่างไสวไม่มีขอบเขต
ความโง่ช่วยให้แสงสว่างแก่ฉัน
ทำให้ฉันเห็นสิ่งต่างๆ เปิดเผยตัวตน
และมันก็เป็นเหมือนความโง่
สิ่งต่างๆ เปิดเผยตัวตนแล้ว
มันคือความโง่ เหมือนความโง่
สว่างไสวเหมือนความโง่
เราเป็นหนึ่งเดียวกัน คือ ความโง่ที่สว่างไสว
……………………………………………………………………………………………………